ممنون که ما رو تنها نمی ذارین و به ما سر می زنید.
دوستان من قصد داشتم این وبلاگ رو با نگار عزیزم ادامه بدم ولی گفتم بذار نگار خودش به تنهایی تجربه ی وبلاگ نویسی رو پیدا کنه و خودش مدیریت اونو به عهده بگیره بهتره.
من تا اونجایی که بتونم باهاشم و کمکش می کنم ولی دوست دارم از این به بعد خودش پستاشو بذاره و کامنت ها رو پاسخ بده هر چند قبلاً هم خودش پاسخ می داد.
امیدوارم شما و نگار خوبم دوستای خوبی برای هم باشین و بهش سر بزنید.
من می رم و این وبلاگو به نگار می سپارم.
من خودم یه وبلاگ دارم که اگه نگار منو لینک کرد می تونین بیاین پیشم البته چند نفری آدرس منو دارند.
ببینم نگار چی کار می کنی ها؟
همگی خوش باشین.
سلام دوستان عزیز.
ما دوتا همین الآن از دانشگاه برگشتیم و پیش همیم.
می خوایم بدونیم شما دوست دارین ما چه جور مطلبی تو وبلاگمون بذاریم. شعر، درد و دل، خاطرات با هم بودنمان یا، ..... خودتون بگین.
کدام گوشه ی دنیا نهفته روی چو ماهت
اله من ز که پرسم نشان یوسف چاهت
چقدر ناز غزل را کشیده ام که سراید
تمام سوز دلم را ز دوردست نگاهت
به کوچه های عبورت چقدر اب بپاشیم
یواشکی من و این چشم های مانده به راهت
هنوز می رسد از لا به لای این همه تقویم
صدای ندبه و زاری ز جمعه های پگاهت
چه قصه ها که شنیدم ز کودکی ز ظهورت
نیامدی و شدم خود چه قصه گوی پر اهت
چقدر هلهله دارد طنین سبز طلوعت
چقدر همهمه دارد گدای این همه جاهت
چگونه جان بسپارم به پای سرخ ظهورت
به وقت گفتن این شعر و یا رکاب سپاهت
شکسته بال عروجم ز تیرهای معاصی
خدا کند که نیفتم ز دیدگان سیاهت
تمام شهر و محل را سپرده ام که بگویند
به هر کجا که تو هستی خدا به پشت و پناهت
دعاترین دعاها همین دعای نگار است
امان بده که بمیرم به پای بقیت الاهت
